Boşver Dimokyan Usta
Karar zamanı yaklaşıyor
sırlar açığa çıkmadan
bir ses inliyor odada
“temkinli ol, tevekkül yersiz!”
sonra susuyor.
/
Hiç olmamış bir yer gibi bu oda
ya da bambaşka bir evrende
kaybolmuş gibisaçmasapan ve önünü alamadan
dönüyor dünya,
yaşamak istediğim yer gizli
özlediğim bir şehrin
aydınlatması yetersiz
sokak aralarında.
/
Boydan boya kırmızıya boyadığın perdeleri
asmak isterdim pencereme inan
ama yapıp da pişman olmaktansa
yapmadığım için pişman olmam iyidir.
Düştüğüm kara delik
böyle bir kudreti gerektirir.
/
İnan bana,
su çok soğuk.
Baksana!
boy verdim okyanusta.








